جمهوری قلم

هفدهم مرداد بيشتر مي نويسيم تا ياران ما در ايران احساس تنهايي نکنند

روز هفدهم مرداد (8 آگوست)، روز جهاني خبرنگار است. نويسندگان و روزنامه نگاران ما در ايران اين روز را عزاي ملي خوانده اند. حقيقتا چنين است. هزاران روزنامه نگار و نويسنده و دانشجو در زندان ها زير بازجويي و شکنجه قرار دارند. تمامي نشريات مستقل يکي پس از ديگري تعطِل شده اند، ياران ما غمگين و دلشکسته اند. عزادارند.
سرکوبگران زنجير گسسته ي آزادي و بشريت، شاعر را مي ربايند، خفه مي کنند و بعد جسد را در بيابان مي اندازند. خبرنگار را مي کشند و پرونده قتل را بالا مي کشند. دانشجو را در زيرزمين مسجد زير شکنجه به قتل مي رسانند، و آنگاه بر گلدسته هاي همان مسجد فرياد مي کشند: خدا بزرگ است.
روزنامه نگاران و نويسندگان و وبلاگ نويسان ما در وطن، در روز جهاني خبرنگار قلم بر زمين مي گذارند و نمي نويسند.
ما اما در ايران نيستيم، و مي توانيم آزادانه بنويسيم. در روز سکوت قهرآميز دوستان و همکاران مان در روز هفدهم مرداد ماه بيش از پيش مي نويسيم، بيشتر افشا مي کنيم، و به سياهچال ها نور بيشتري مي تابانيم تا جهانيان چهره ي نظام اسلامي را واضح تر ببيند. به تمام زبان ها، در همه ي دنيا، با تمام قوا ، با هر امکاني.
اين يورش و غارت را سر باز ايستادن نيست. دامنه ي قتل هاي زنجيره اي دامن تک تک اهل قلم را گرفته است. پرونده ي قتل هاي زنجيره اي پرونده ي فرد فرد ماست. ما نيمه ي ديگر آن پيکر مثله شده در روز هفدهم مردادماه بيدار مي مانيم تا ياران ما لمحه اي بيارامند و خواسته ها شان را تحقق بخشند. ما مي نويسيم تا آنها بخوانند، که آنها همواره نوشته اند و ما ديده ايم.
روز هفدهم مرداد به احترام روزنامه نگاران و نويسندگاني که در راه آزادي قرباني شدند، به ياد همکاران در بندمان، براي ياران معترض مان، در عزاي ملي مطبوعات بر مي خيزيم و آنچه در توان داريم به کار مي بنديم.
ما مي نويسيم. از آزادي مي نويسيم، از سانسور و غارت و هجوم، از زندان ها مي نويسيم، از سرکوب انسان ها، و نقض حقوق بشر. از دروغگويان و جنايتکاران، از گورهاي جمعي، از شکنجه و بيداد مي نويسيم.

به ما بپيونديد