گردون ادبی

● الياس و عشقش

- نه به خدا! من دوست دارم!
- قد من که نداری! داری؟
- خب، آره ديگه!
- اگه قد من، منو دوس داشتی تا حالا هزار باره مرده بود!
- حالام مردم!
- برا من که نمردی!
- من تو تو نيست شدم خره!
- راس می گی! من خرم که بيشتر از اين نمی تونم تو رو دوس داشته باشم!
- ...
- ...
- ...
- نمی خوای ديگه بريم؟
- کجا بريم؟
- بريم تو قصرمون ديگه!
- گفتم صبر کن تا خورشيد در بياد بعد.
- پس چرا در نمی ياد؟
- داره در می ياد يه دقه صبر کن!
- من ديگه صبر ندارم الياس! تو همه اش همينو می گی!
- آدم که تا خورشيد در نياد جائی نمی تونه بره! راهشو گم می کنه تو تاريکی.
- تو يه بار می گی در اومده يه بار می گی در نيومده!
- نه در اومده ولی نصفش پشت کوها جامونده.
- پشت کدوم کوها الياس؟
- پيدا نيس که!
- چرا؟
- برا اينکه خيلی دوره.
- برو کمکش کن زودتر در بياد ببينيمش تا ببينمت!
- تو که می دونی از بس نشستم اينجا پاهام ديگه جون نداره.
- می گم نکنه الياس من و تو هم بشيم شکل اون پير زن پيرمرده که با لباس عروسيشون تو قاب عکس موندن، يادت هس؟
- آره، ولی ما هنوز خيلی مونده تا به سن اونا برسيم عزيزم.
- اين قدر که تو دس دس می کنی عمرمون از اونام بيشتر می شه!
- من تا آخرشم که شده صبر می کنم عزيزم!
- پس چرا صبر نکری منم کورشم.
- من صبر کردم به خدا عزيزم!
- اينقد به من نگو عزيزم! من مگه عزيز توام؟! من عزيز الياسم!
- خب منم الياسم ديگه!
- پس چرا نصفت ام پيشم نيس؟
- من تو خودم جا موندم عزيزم.
- نصفه تم برام بسه
- راس می گی؟
- حتی يه نوک انگشتتم برام بسه، قد سر سوزن! همين قدر که بو تورو بده
- پس گريه نکن! چشات کور می شه ها!
- باشه!
- ...
- ...
- چرا همه جا سياس؟
- خودت گفتی بايد صبر کنيم تا خورشيد درآد!
- پس بشينيم تا خورشيد درآد، هان؟!
- باشه، ولی الياس می گم چرا ديگه صدا دريا رو نمی شنوم؟
- آره راس می گی آ منم نمی شنوم.
- نکنه کر شديم؟!
- نه، دريا از اينجا رفته!
- کجا می تونه رفته باشه الياس؟
- چه می دونم شايد برگشته رفته پيش بچه هاش.
- کدوم بچه هاش؟
- رودخونه ها و جوبا ديگه!
- چرا حرفای خنده دار می زنی؟
- برا اينکه تو رو بخندونم خوشحال شی!
- من که ديگه يادم نمی ياد خوشحالی چه رنگی بود.
- آبی بود.
- آبی؟!
- آره!
- آبی چه رنگيه؟
- رنگ آسمون ديگه!
- يعنی سياس؟
- آسمون که سيا نمی شه.
- چرا نمی شه، پس شبا چطوريه که آسمون سيا می شه؟!
- اون مال وقتيه که خورشيد نباشه.
- حالام که نيس!
- چرا هس!
- نيس!
- هس!
- نيس!
- هس!
- نيس!
- می گم نيس، بگو خب!
- خب نيس! اصلن هيچی نيس! حالا راحت شدی؟!
- تو پير شدی الياس، برا همين زور می گی!
- ولی تو روز به روز جوون تر می شی برا همين عاشق حرف زوری!
- من عاشق توام نه حرفات، برا همين هيچوقت برام پير نمی شی.
- توکه آخه خيلی وقته منو نديدی!
- برا همين از بس گريه کردم دارم خودمم پير می شم!
- نه نمی شی، صبر کن قصرمو بسازم!
- می ترسم از قصرت!
- چرا؟
- می ترسم بريم تو قصرت، عين يه گورِ گود من اون تو گم شم!
- اونوقت من از غصه دق می کنم!
- مثل حالا که گم شديم پشت کوها؟!
- آره!
- ...
- ...
- می گم الياس! تو می دونی چرا عشق گناهه؟!
- نه نمی دونم، مگه گناهه؟
- آره گناهه!
- چرا؟
- برا اينکه خيلی عذاب داره!
- راسی؟
- آره، هيچ وقتم بخشيده نمی شه! برا همينه که الان داريم تو آتيش عشق کباب می شيم!
- پس چرا بازم داری گريه می کنی؟
- برا اينکه عين بارون آتيششو خاموش کنم.
- چرا؟
- آخه من به جا تو ام عاشقم الياس!