اين آقاي آتيلا مثلا عرض ارادت فرمودند؟..تو رفته بودي تا دلقك خسته ي خانه ي بل شوي ..اهانت است يا مراتب عرض ارادت؟؟؟؟؟؟؟شايد من با گوش چپم مي شنوم يا شايد چپكي مي شنوم...

هیچوقت وقت فکر نمی کردم که روزی با عباس معروفی حرف بزنم.وقتی که آیدین را شناختیم دیگر تو نبودی ورفته بودی تا دلقک خسته خانه بل بشوی.همچنان یادتان یاداور آیدینی است که در آن روز سرد اردبیل تن همیشه خسته اش را در شورابی رها میکرد.و رفتنت دل ما را مثل تن ناز آیدا سوخت وما یوسف وار مانده ایم وپیکر فرهاد دردی را درمان نمی کند.

بي خبر!تماما مخصوص

احساس می کنم به تمام این لحظه برای همیشه پیوند خوردم. نمیدونم چه حرف آشنایی بود؟ یا کدوم احساس؟ ولی مثل این بود که تمام خاطراتم رو در بر داشت. برای احساس قشنگی که بهم دادی ازت ممنونم.

ماهي گفت: ماه از اون بالا مثل نون مي مونه ... گنجشك گفت : ماهي توي آب مثل روياست... دن كيشوت به برنارد شا گفت : چند وقت است روي ماهتان را ملاقات نمي كنيم... تلخك گفت : نان براي روي ماه ما مثل روباست ..مثل خيال........ پيشكش به شما كلا مخصوص ... نباتي از اردبيل

و پيامي در راه ...

مثل هميشه بي نظير. همه ي آدما واسه ي خودشون لبخندي تمامن مخصوص دارن. اون مطلب سيم نقاله و خاك رو خيلي دوست داشتم. من توي نمايش قهوه تلخ شبنم طلوعي بازي مي كردم. ميثم نمايش من بودم. حالا اون رفته. ديگه ميثم خودمم نيستم. دلم براي همه ي اونايي كه رفتن تنگ شده.

تماما مخصوص ...تا هميشه....

باز هم صد رحمت به گلستان و صادقی و فدایی نیا . گلشیری البته حالا دیگر خسته کننده شده است . سردوز آمی هم که در حلقه خودش و به جمع به به گویان خودش دل خوش است ( روده درازی و بد زبانی و بی زبانی ) اما آدم هرچه بیشتر بخواند بیشتر یاد می گیرد .
با آل احمد و محمود و دولت آبادی آدم فقط به عقب بر می گردد . شما هم بد نیستید . البته اگر دوستان از شما سواستفاده نکنند .هوالباقی .

دلم از اين نوشته بد جوري گرفت..

آخ كه روزي چند بار به اينجا بيايم به اميد يك نوشته اينجوري.مرسي.زيبا بود.بالاخره من هم بعد از مدتها يه داستان نوشتم "ديوار" دوست دارم بدانم به نظرتون چه جوريه .نمي خواهم بهتون زحمتي بدهم اما مي خواهم بدونم آيا اصلا در حدي هست كه داستان نويسي را دنبال كنم يا نه.پس منتظرم.

آخ كه روزي چند بار به اينجا بيايم به اميد يك نوشته اينجوري.مرسي.زيبا بود.بالاخره من هم بعد از مدتها يه داستان نوشتم "ديوار" دوست دارم بدانم به نظرتون چه جوريه .نمي خواهم بهتون زحمتي بدهم اما مي خواهم بدونم آيا اصلا در حدي هست كه داستان نويسي را دنبال كنم يا نه.پس منتظرم.

پيش از آن كه سير نگاهش كنم دلم آن قدر گرفت كه ديگر هيچ صدايي نشنيدم. هاه كردنهايم روي شيشه خشك شد و جاي انگشتي ماند كه انگار تشنه بود و رفته.

صداها اینقدر می آیند در سر یله می کنند و ماهی های تنگ سرخ می شوند با جلز وولز های ما که فرصت سیر دیدن و یک لبخند سیر نمی ماند..و آخر ..همه می رویم..لب تشنه.