صداي كنتر باس جرز ديوار را ترك داد.از هراس افتادم رو زوزه ويولن سل.سر خوردم تو گلوي ساكسيفون.و با نعره اي پرتاب شدم رو دفتر نت.با حيرت در يافتم چيزي از اين اشكال نمي فهمم.و در رفت و آمد آرشه ويولن سر در گم شدم.چيزي جز استفراغ همه درونم نسيب نبردم.اما ديگر به اين سمفوني عادت كرده ام.به سمفوني مردگان.
رفتي كه از فرات آب بياوري.اما دست بريده ات بي پرچممان كرد.و مشك سوراخ شده ات ناگهان يادمان آورد تشنه ايم.عباس!مغزها ديگر كفايت مار هاي دوش اژدهاك را نمي كند.بيعت كه نمي كنيم.درفش بر دار و در پي فريدون پاك نژاد باش.تا كتاب سوزان سعد وقاص آتش به خاكستر حلاج نرسانده.
تنها بودن تو مرا تنها تر مي كند.

زماني فکر مي کردم شايد با مبارزه فرهنگي به يک مبارزه سياسي مي توان دست يافت . حال مي بينم همان کورسويي هم که بود خاموش است . ديگر به چه مي توان اميد داشت ؟ به مردمي که در فرهنگ اينان غرق شده اند ؟ به نويسندگاني که تنها به حق التاليف خود مي انديشند ؟ يا به روشنفکراني که تنها به گروه سياسي خود مي انديشند و چيزي جز ديکتاتوري ( از هر نوعي ) در ذهنشان نيست ؟ ديگر اميدي نيست

به این کارها باور کردن سخته سخت . حقیقت دو مشکله . یکی حکومته و یکی مردمی با همون بیماری حاکمان بیمار هستند. مشکل دوم بزرگتره.اصل مسله ی فریاد ها هم از خارج کشوری ها شنیده میشه. درون جامعه دنیای دیگری هستش و تقریبا همون سکوت مرگبار هست فقط رنگش عوض شده اینم چون ادم میگه انگشت اشاره به تغییرات جزیی میشه .کار من و شاید بسیاری هم شده تصعید افسردگی جدا زیستنمون از زبان و عزیزان به این فر یاد ها ی حق که رنگ سیاسی هم داره ولی حقه .منتها از اشکال مختلف با افراد مختلف . این تصعید زنده بخش وجودمونه چون پیوند دهنده ی پر شوری از وجودمون به اونچه از جداشدیم هست . وقتی ادم اینو میگه نیز متهم به بسیاری از برچسبا میشه چون این حرف موجودیت وجودی شخص مقابل رو تهدید میکنه.
از طرفی این اخبار بسی ناقصند و هر ذره یاونچه در واقعیت هست بیشتره . تو ده ساله اخیر همه دارند از دانشگاهای تو ایران فوق لیسانسو و دکترا میگیرند بجای دانشگاه هاوایی باید رفت سرغ اول اونا . اما دامن این مصلحتگرایی الان یکی دونفرو نگرفته . خیلیند این کثافت(معذرت) خیلی گسترده است . دانشجویان بسیاری با موارد نامشخص و بورس به کشور های انگلستان و استرالیا و الان المان میاند . همه هم اینجا میاند ادمای خوبی میشند. رنگا عوض میشه چنان که ادم حتی باورش نمیشه . انسان بهترین هنر پیشه است. و اخر هنرمندی ها هم هنرپیشهاست که سرش بالا گرفته میشه . بهر حال اسون نیست اینو نوشتم اینجا چون فکر میکنم صاحب این وب لاگ ارزش داره ادم براش بنویسه و جدا ازین مسایل مذکوره .فقط یه زاویه بود که میشه شاید دید گرچه میدونم سکوت کلا بهترین چیزه . با احترام

در نيست/ راه نيست/ شب نيست/ ماه نيست/ نه روز و نه آفتاب,/ ما بيرون زمان ايستاده ايم/ با دشنه ي تلخ/ در گرده هاي مان./ هيچ كس با هيچ كس سخن نمي گويد/ كه خاموشي به هزار زبان در سخن است./در مردگان خويش نظر مي بنديم با طرح خنده يي/ و نوبت خود را انتظار مي كشيم/ بي هيچ خنده يي!

بعضي وقتها به انسان بودن خودم شك مي كنم. اين زندگي كه ما مي كنيم شياهتي هم به زندگي يك انسان واقعي دارد؟

از اينكه به كسي دستور مي دهند يا قول مي گيرند به خدا ايمان داشته باشد هم لا بددر زمره زهر حشم گرفتن هاي فله اي (بستن سا يت ها و دستگيري خانواده زندانيان سياسي...) است؟

آقاي معروفي خبر وحشتناك قتل بيش از 20 كودك بي گناه در پاكدشت دل هر انساني را عميقا به درد مي آورد. مسائل روحي و رواني در ايران وارد مرحله زشتي از تاريخ خود شده است. تلخ تر اينكه رئيس نيروي انتظامي در مصاحبه اي گفته است خانواده اين بچه ها حتا گم شدن بچه هايشان را هم به پليس اطلاع نداده اند.

مرسي استاد از اين حمايتتون

افراد زيادي جان خود را در راه تحقق آزادي بيان داده اند، اما نتيجه نداده است. نمي دانم بايد چه كرد ولي فكر مي كنم اين راه به سرانجام نخواهد رسيد

و بزرگ بود و از اهالي امروز......