غول زيباي نقاشي

به راستي هيچ نقاشي را اينقدر دوست نداشته ام. هم خودش را و هم نقاشي هاش را. عارف دلنشيني ست که کمتر مي توان در شهر يافت. آرامش قشنگ است، مي توان شب هاي بسياري را باهاش کنار آتش سرخپوستي صبح کرد، مي توان باهاش راه رفت در جنگل هاي مه گرفته، مي توان براش داستان خواند، شعر شنيد، مي توان در کارگاهش حيران شد از آن همه کار که تمامي ندارد. کي کشيده است؟ مدام مي کشد، مي سازد، مي آفريند. رنگ باز است، خدايي مي کند در نقاشي، و بي کشف خود هرگز نمي توان به اين توان رسيد. کنار کوره اي با سه هزار درجه، تصوير را مي سازد و مينا را به درون کوره مي گذارد. به هنگام پايان، وقتي اثر را از کوره در مي آورد بايد باشي و ببيني چشم هاي مهربانش را.
امشب شما را به نمايشگاهش مي برم، و امشب دلم مي خواهد شگفتي را ببينيد، ببينيد اين غول زيباي نقاشي معاصر ايران را که در شهري دور افتاده در آلمان چه مي کند که اينهمه بزرگ مي شود.
من در عمرم مرعوب احدي نبوده ام، ولي مسحور آثار اين رفيقم شده ام. خاطره هام با او يگانه است، سادگي اش، آه، گاهي آدم فکر مي کند که اين انسان خاکي، کارگر ساده ي نقاش مشهوري است که بر اثر مؤانست با استاد خوی او را گرفته است. احترام همراهش حضور دارد کنار افتادگي بزرگوارانه.
وقتي باهاش راه مي روي مردم شهر بهش سلام مي کنند. دوستش دارند، براش احترام ويژه اي قايل اند، و نه به اندازه ي من که در برابر آثارش مبهوت مي شوم، و در برابر خودش به انسان ايمان مي آورم. به راستي عظمتي در انسان نهفته است که اگر به کشف آن نايل آيد، پروردگار يکتا مي شود. مي شود:
علي اکبر صفائيان، متولد هزار و سيصد و بيست و شش، سنگسر ايران، مقيم آلمان، نقاش، پيکرتراش، شاعر، رنگ باز، انسان، مؤدب، صبور، مهربان، کودک...
نه، او غول زيباي نقاشي است براي من. هزار بار او را نوشته ام، و نتوانسته ام تعريفش کنم. سطح توقع تان را آنقدر بالا برده ام که از منظر بالا مي بينيد حالا. حق داريد. مواظب باشيد کلاه از سرتان نيفتد؛ اين بخشي از کارهاي اوست.